رفتن به محتوای اصلی

اسم فاطمه و حسین علهم السلام نوشته بر عرش

پیامبر صلی الله علیه و آله فرمود:...خدای متعال من و علی را از یک نور آفرید و ما را در صلب آدم علیه السلام سپرد. ما تسبیح الهی را به جا می آوردیم. بعد نور ما در صلب پدران پاک و رحم مادران پاکیزه در انتقال بود. در این مدت تسبیح ما از درون شکم مادران و پشت پدران در هر دوره و زمانی شنیده می شد تا اینکه خداوند ما را به عبدالمطلب سپرد؛ و نور ما در صورت پدران و مادرانمان مشخص بود.

وقتی آدم علیه السلام اسم من و برادرم علی و فاطمه و حسن و حسین علیهم السلام را دید که بر ساق عرش با نور نوشته شده، عرض کرد: معبودا، آیا مخلوقی آفریده ای که نزد تو از من گرامی تر باشد؟ فرمود:«ای آدم، اگر این نام ها نبودند نه آسمان بناشده ای را می آفریدم و نه زمین گسترده ای را و نه فرشته مقربی را خلق می کردم و نه پیامبری را و نه اصلا تو را می آفریدم ای آدم.» حضرت آدم علیه السلام عرض کرد:«معبود من و سرور من، پس به آن حقی که آنها به تو دارند اشتباه مرا ببخش.» آنگاه پیامبر صلی الله علیه و آله فرمود:

ما آن کلماتی بودیم که خدای متعال می فرماید:«فَتَلّقی آدَمُ مِن رَبّهِ کَلماتٍ فَتابَ عَلَیهِ» :پس آدم کلماتی را از پروردگار خود گرفت و توبه اش را پذیرفت». بعد خداوند متعال فرمود:«مژده باد ای آدم، که این نام ها از نسل تو هستند.» آدم حمد و ثنای خدا را بجا آورد و «سبحان الله» و «لا اله الا الله» گفت، و به خاطر ما بر فرشتگان افتخار کرد.