رفتن به محتوای اصلی

بسم الله الرحمن الرحیم

اعتراف فخر رازی به حقانیت امیرالمؤمنین علیه السلام

در احکام نماز، شیعه به تبعیت از مکتب اهل بیت بلند خواندن بسم الله الرحمن الرحیم در نماز ها را مستحب دانسته بر خلاف مکتب خلفا که به این حکم قائل نبوده بلکه در نمازهای خود آن را به تبعیت از معاویه آهسته می خوانند.

در این میان، فخر رازی دانشمند پرآوازه اهل تسنن، می گوید: «اما اینکه علی بن ابی طالب علیهماالسلام بسم الله را بلند می خوانده روایاتش متواتر و قطعی است و هر کس در دینش به علی بن ابی طالب علیهم السلام اقتدا نماید قطعا هدایت شده است و دلیل این مطلب سخن رسول خدا صلی الله علیه و آله است که فرمودند:« اللهم ادر الحق مع علی حیث دار؛ خدایا حقّ را بر محور امیرالمؤمنین بچرخان»[1]

سؤال اینجاست که اگر دانشمندی متعصب به نام فخر رازی اقرار دارد که در مسأله کیفیت بسم الله گفتن بایستی به امیرالمؤمنین علیه السلام  اقتدا نمود، پس چگونه در تمام مسائل دین و از جمله خلافت پس از پیامبر اکرم به این سخن رسول خدا عمل نکرد؟ آیا سخن پیامبر اکرم منحصر به همین حکم بسم الله بود و یا پیامبر اکرم پیوسته بودن حق با امیرالمؤمنین را مستقلا و در موارد دیگر هم بیان کرده بود؟[2]

و اگر این حدیث صحیح است چگونه بزرگان اهل تسنن، آن را نادیده گرفته و پس از پیامبر اکرم دیگران را مقتدای خود پنداشته اند؟ اگر حقّ همیشه همراه امیرالمؤمنین علیه السلام است،  پس مکتبی که به دنبال دیگران – و نه اهل بیت – رفته اند در حقیقت بر باطل هستند چون معنا ندارد که حقّ هم در مکتب اهل بیت باشد و هم در مکتب خلفا!!!

 


[1] . تفسیر مفاتیح الغیب، ج 1، ص 205.

[2] . پیامبر اکرم چنین مضمونی را در احادیث زیادی بیان کرده است : ر.ک: امینی، عبدالحسین، الغدیر، ج4، ص252.