یکی از مباحثی که در دوران متأخّر توسط وهابیت پر دامنه گردیده، بحث لعن و بیزاری جستن از قاتلین کربلا و در رأس آنان یزید بن معاویه است . دانشمندان اهل تسنن برخوردی تناقض گویانه داشته و در این زمینه سیاستی متفاوت از همدیگر را پیش رو گرفته اند.
در منابع شیعه و سنی، روایات بسیاری بر جواز گریستن بر میّت دلالت می کند. در این میان، عمربن خطاب روایتی نقل کرده که "إن الميت يعذب ببعض ببكاء أهله عليه؛میت در قبر به سبب گریستن اهلش بر او عذاب می شود"
روایات بسیاری در کتب شیعه و اهل سنت نقل شده که شیوه و چگونگی ذکر شریف صلوات را بیان می دارد. در این روایات که از وجود مبارک پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله نقل شده و بزرگانی چون طبری، قرطبی، ابن حجر، فخررازی، ابن کثیر، سیوطی، آلوسی و... نقل نموده اند،
روایات زیادی در کتب شیعه و اهل تسنن وجود دارد به گونه ای که همگی آنها به صورت مشترک، حاکی از آنند که پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله فرمودند: این دین همواره تا روز قیامت توسط دوازده نفر به عنوان جانشینان من، یاری خواهد شد که همگی آنان از قریش هستند.
در احکام نماز، شیعه به تبعیت از مکتب اهل بیت بلند خواندن بسم الله الرحمن الرحیم در نماز ها را مستحب دانسته بر خلاف مکتب خلفا که به این حکم قائل نبوده بلکه در نمازهای خود آن را به تبعیت از معاویه آهسته می خوانند.