رفتن به محتوای اصلی


قَالَ الرِّضَا  علیه السلام :كَانَ أَبِي إِذَا دَخَلَ شَهْرُ الْمُحَرَّمِ لَا يُرَى ضَاحِكاً وَ كَانَتِ الْكِئَابَةُ تَغْلِبُ عَلَيْهِ حَتَّى يَمْضِيَ مِنْهُ عَشَرَةُ أَيَّامٍ فَإِذَا كَانَ يَوْمُ الْعَاشِرِ كَانَ ذَلِكَ الْيَوْمُ يَوْمَ مُصِيبَتِهِ وَ حُزْنِهِ وَ بُكَائِهِ وَ يَقُولُ هُوَ الْيَوْمُ الَّذِي قُتِلَ فِيهِ الْحُسَيْنُ .



امام رضا  علیه السلام :وقتی ماه محرم میرسید پدرم خندان دیده نمیشد و اندوه بر او غالب بود تا روز دهم  که روز مصيبت و حزن و گريه‏ اش بود و ميفرمود در اين روز حسين كشته شد

 

امالی صدوق ص 128.