هلاکت معاویة بن ابی سفیان لعنة الله علیهما

در اين روز سال 60 ه‍جری معاوية بن ابى سفيان لعنة الله عليهما در سن 78 سالگى در شام به دركات جهنم شتافت . روز شادى اهل ايمان و حزن و اندوه اهل كفر و طغيان است . و روزه اين روز به جهت شكر الهى بر هلاكت معاويه مستحب است .

مسار الشيعه : ص 34. فيض العلام : ص 316.

هشام كلبى نسب شناس و ابن روزبهان كه از معتمدین نزد علماى اهل سنت هستند، نقل كرده اند كه معاويه فرزند چهار نفر بوده : عماره ، مسافر، ابوسفيان و مردى كه اسم او را نمى برند.

راغب اصفهانى در محاضرات و ابن ابى الحديد از ربيع الابرار زمخشرى نقل مى كنند كه معاويه را به چهار كس نسبت مى دادند: مسافر بن ابى عمرو، عمار بن وليد بن مغيره ، عباس و صباح كه مغنى عماره بن وليد بود. مادر معاويه هند با صباح - كه جوان خوش رويى بود و كارگر ابوسفيان بود - الفتى تمام داشت ! اما به ظاهر او را معاويه بن ابى سفيان بن حرب مى گويند.

تتمه المنتهى : ص 47، 48، 50، 52. منتخب التواريخ : ص 448 - 449. وقايع الايام : ج رجب ، ص ‍ 174.

ابوسفيان مردى زشت و كوتاه قد بود، و يك چشم او در طائف و چشم ديگرش در يرموك كور شده بود.

اسد الغابه : ج 3 ص 13.

باطنش كورتر از چشمش بود و در سال فتح مكه از ترس اسلام آورد و با نفاق زندگى كرد تا در سن 82 سالگى در سال 30 ه‍جری به درک رفت .
مخفى نماند كه حمامه يكى از جدات معاويه است كه در بازار المجاز صاحب پرچم و مشهور بود! و از اين جا نسب ابوسفيان هم معلوم مى شود. مادر معاويه هند است كه او نیز از زنان صاحب پرچم بوده و ميل فراوانى به غلامان سياه داشت و از توضيح حال پدر معاويه وضع مادر او هند روشن مى شود.
مرحوم شیخ عباس قمی مى فرمايد: چون پيامبر صلى الله عليه و آله در فتح مكه ريختن خون معاويه را مباح شمردند، به اصرار و شفاعت عباس ، پنج ماه قبل از شهادت پيامبر صلى الله عليه و آله اسلام آورد.

تتمه المنتهى : ص 47. احقاق الحق : ص 265. التعجب : ص 106. نهج الحق و كشف الصدق : ص ‍ 310

معاویه اولین كسى بود كه دشنام بر امير المؤ منين عليه السلام را ترويج كرد و در آخر خطبه نماز جمعه لعن و جسارت بر امير المؤ منين عليه السلام مى كرد. او دستور داد در تمام شهرها اين لعن انجام شود.

بحار الانوار: ج 33 ص 214.

معاويه به صحابه و تابعين دستور داد تا حديث در مذمت امير المؤ منين عليه السلام جعل كنند، و عده زيادى از محبين و ارادتمندان آن حضرت مانند جناب مالك اشتر نخعى را به شهادت رساند.

مراقد المعارف : ج 2 ص 223.

معاويه مردى خوش گذران و پرخور بود، به حدى كه از كثرت خوردن مى گفت خسته شدم ولى سير نشدم، و اين به خاطر نفرين حضرت رسول صلى الله عليه و آله  درباره او بود.

صحیح مسلم، حدیث 4713

آخر الأمر معاويه در مسير مكه به شام بيمار شد، به حدى كه مى لرزيد و دهان او بسته نمى شد، تا وارد شام شد و در آنجا جان به مالك دوزخ داد و رهين اعمال خويش گرديد. هنگام مرگ سن او را 75 يا 82 يا 92 سال نقل كرده اند.
جنايات او زياده از آن است كه در نوشتار بگنجد ولى در هنگام مرگ به يكى از خواص خود گفت : چند گناه بزرگ كرده ام : حق على بن ابى طالب را غصب كردم ، حسن بن على را به فريب دادن جعده به شهادت رساندم ، و يزيد را به جانشينى خود انتخاب كردم ، و حجر بن عدى و اصحاب او را به قتل رساندم .

 منتخب التواريخ : ص 449. وقايع الايم : ج رجب ، ص 173

دسته بندی ماه نوشت: 

افزودن دیدگاه

مطالب مرتبط با این نوشته