رفتن به محتوای اصلی

شناخت مختصری پیرامون سید رضا هندی :

هشتم ذى قعده سال 1290 هجرى قمرى، سید رضا موسوى هندى، در نجف اشرف به دنیا آمد.

در سال 1298 یعنی در هشت سالگی، به همراه پدر و دوبرادرش برای تحصیل علوم دینی عازم سامرا شد و سیزده سال بعد به نجف بازگشت.

سید رضا حدود چهل سال با ادیبان معروفى چون سید جعفر حلى، شیخ محمدجواد شبیبى، شیخ هادى کاشف الغطاء و شیخ محمد سماوى و شاعران دیگر ارتباط داشت، با آنان همنشینى و محافل شعرى و ادبى برگزار مى ‏کرد.
کار شعر و ادب سید رضا اوج و اعتلاء بلندى یافت، تا آنجا که وى را از بزرگترین پایه گزاران نهضت ادب عربى در آغاز قرن بیستم میلادى دانسته‏ اند، او در طول نیم قرن یکى از چهره‏ هاى درخشان شعر عراق شمرده مى‏ شد و چیزى که بر شهرت او افزود نامه‏ اى بود که وى آن را براى شیخ رضا اصفهانى نوشت، این نامه که از چهارده سطر تشکیل مى‏ شد مهارت و ذوق فوق العاده‏اى در آن بکار گرفته شده بود، به طورى که آن را هم به صورت شعر و هم به صورت نثر مى‏ توان خواند!
پس از این هنرمندى عظمت اشعار او در عراق آنقدر بالا گرفت، که قصیده ها و مدایح و مرثیه‏ هاى او را خطباء و ادباء و طلاب و نیز کودکان و نوجوانان قبل از اینکه چاپ شود، دستنویس مى‏ کردند، حفظ مى‏ نمودند و سینه به سینه به دیگران منتقل مى‏ کردند و در همه مجالس و محافل دینى قرائت مى‏ گردید و مورد توجه همگان قرار مى‏ گرفت.

آنچه بیشتر مایه شهرت و شخصیت او گردید، قصیده کوثریه او بود و سبب سرودن این سروده پرحماسه هم این بود که شیخ عبد على آل حاج منصور پاشا که احتمالا از شیوخ قبائل عرب بوده، بخاطر عشق و علاقه خود به علم و ادب، علماء و دانشمندان را به خانه خود دعوت مى‏ کرد و محفل علم و ادب تشکیل مى‏داد.
در یکى از جلسه‏ ها سخن از شیخ کاظم ازرى حکیم و شاعر بلندپایه عرب (1212 - 1143) به میان آمد، یکى از دانشمندان اظهار تاسف کرد که چرا اکنون کسى را نداریم که کار ازرى را انجام دهد و جاى او را بگیرد؟ سید رضا هم که در آنجا حضور داشت از آن اظهار تاسف ناراحت شد و از همانجا تصمیم گرفت جاى حماسه ارزى را پر کند.
سال 1335 هجرى بود، سید رضا پس از پایان جلسه به خانه رفت و با فکر و اندیشه حساب شده‏ اى تا به صبح بیدار ماند و هنوز آفتاب طلوع نکرده بود که قصیده کوثریه را سرود و به پایان رسانید و سه روز بعد آن را در حضور جمعى از دانشمندان و اهل ادب خواند و همگان را مات و شگفت‏ زده کرد! آن گاه خبر آفریده شدن چنین چکامه‏ اى به گوش دیگران رسید، افراد براى تهیه آن مراجعه مى ‏کردند و قصیده آنقدر مورد توجه مردم واقع شد که یکى از روزنامه‏ هاى نجف اقدام به چاپ آن نمود.

این قصیده ارزشمند داراى 54 بیت مى‏ باشد، مخاطب آن امیرالمومنین علیه السلام است.

عالم و شاعر بزرگ، سید رضا موسوى هندى، پنجشنبه 22 جمادى الاول 1362 هجرى قمرى در حالى که میهمان سادات یکى از قبائل عرب بود در اثر سکته قلبى در 72 سالگى جان به جان آفرین تسلیم کرد، جنازه‏ اش را به نجف اشرف منتقل کردند، آیت الله سید ابوالحسن اصفهانى بر آن نماز خواند و در محله حویش نزدیک مسجد شیخ انصارى، در مقبره پدریش به خاک سپرده شد.