چگونه روضه بخوانیم؟

(گفتاری از شیخ عباس قمی رحمه الله)

مرحوم محدث قمی در کتاب نفثة المصدور نکته جالبی در رابطه با نحوه روضه خواندن ذاکرین اهلبیت ذکر می نماید. وی می فرماید: «شایسته است در ذکر مصیب، خصوص در غیر ایام عاشورا مراعات نماید و به همانی اکتفاء کند که مایه سخت دلی و سهل گیری مشکلات (یعنی مصیبت های سنگین) نگردد و مصیبت های جان گداز و دل خراش را بر زبان نیاورد.

محدث فاضل و مورخ متبحر میرزا هادی خراسانی نجفی ایده الله گفت: در عالم خواب دیدم گویا در یکی از حجره های صحن امیر المؤمنین علیه السلام هستم و همه ائمه یا بیشتر آنان در آن جا نشسته اند و مردی از اهل منبر برای آنها روضه می خواند و گوش می کنند تا گفتارش به این جا رسید که شمر به سکینه گفت: «ای بنت الخارجی». دیدم چهره امیر المؤمنین علیه السلام از این سخن نفرت کرد و به سختی روی درهم کشید و رنگ چهره او دگرگون گردید، چون چنین دیدم به آن مرد روضه خوان اشاره کردم: بس کن! نمی بینی چه بر حال امیر المؤمنین علیه السلام می گذرد. امیر المؤمنین علیه السلام، به من فرمود: آن سخنی هم که خودت دیروز گفتی کمتر از این نبود، به یادم آمد که من دیروز مصیبت آویختن سر اباالفضل علیه السلام را از سینه اسب خوانده بودم.  عذر خواستم و توبه کردم.»

 

 

در کربلا چه گذشت (ترجمه نفس المهموم) ص 682.

افزودن دیدگاه

مطالب مرتبط با این نوشته